Ziyaret
Damlalarhayatiinanc1 Yorum »Milenyumdan birkaç yıl önce idi. İstanbul / Levent’ te bulunan işyerimizden servisle eve gidiyorduk. Akşam trafiğinde yol biraz uzun sürer, bilenler bilir. Edirnekapı’da kırmızı ışıkta tıkanmış trafikte bekliyorken cep telefonum çaldı. Baktım. Çok sevdiğim değerli bir dostum arıyor. Nerede olduğumu sordu. Durumu bildirirken şöyle bir şey söyledim:
- Edirnekapı kabristanının orada trafikte servis aracının içindeyim.
Bana dedi ki:
- Bak kabristandasın. Bir şeyin de içindesin. Ama o şey lahit değil de minibüs. Şükretmelisin.
- !!!
Doğru değil miydi? Herkesin bir gün mutlaka içinde olacağı kabre henüz konmuş değildim. Hayat devam ediyordu. Yani ümit vardı; öyle ya “çıkmadık candan ümit kesilmez”. Yani iyi insan olmak için henüz fırsat vardı, imkân vardı.
Gerçek dost insana ölümü ve Allah’ı hatırlatandır; dost görünen düşman ise unutturan… Devamını Oku… »

(24 oy, ortalama: 4.92 / 5)
Son Yorumlar